Fransa'daki Bordeaux Üniversitesi araştırmacıları tarafından yürütülen çalışma, uzun süreli yalnızlık ile demans (bunama) riski arasında dikkat çekici bir ilişki bulunduğunu ortaya koydu.
1988-2018 yılları arasında 65 yaş üstündeki 3 bin 777 kişinin incelendiği araştırmada, kronik yalnızlık yaşayan bireylerde demans riskinin belirgin şekilde arttığı tespit edildi.
KRONİK YALNIZLIK YAŞAYANLARIN YÜZDE 49'UNDA DEMANS GELİŞTİ
Araştırma kapsamında katılımcılar, hiç yalnızlık hissetmeyenler, ara sıra yalnızlık yaşayanlar ve kronik yalnızlık yaşayanlar olmak üzere üç gruba ayrıldı.
Çalışmanın sonuçlarına göre, kronik yalnızlık yaşayan kişilerin yüzde 49'unda demans gelişirken bu oran ara sıra yalnızlık yaşayanlarda yüzde 34, hiç yalnızlık hissetmeyenlerde ise yüzde 33 olarak kaydedildi.
İstatistiksel analizler, kronik yalnızlık yaşayan bireylerde demans riskinin hiç yalnızlık hissetmeyenlere kıyasla yüzde 38 daha yüksek olduğunu gösterdi.
Ara sıra yaşanan yalnızlığın ise demans riski üzerinde belirgin bir etkisi saptanmadı.
“ÖNEMLİ OLAN YALNIZLIĞIN KALICI HALE GELMESİ”
Bordeaux Halk Sağlığı Merkezinden kıdemli araştırmacı Karine Peres, yalnızlık hissinin yaşamın belirli dönemlerinde herkes tarafından deneyimlenebileceğini ancak asıl riskin bu durumun sürekli hale gelmesiyle ortaya çıktığını belirtti.
Peres, demans riskinin değerlendirilmesinde geçici yalnızlık ile kronik yalnızlık arasında ayrım yapılmasının büyük önem taşıdığını vurguladı.
UZUN SÜRELİ STRES VE SAĞLIK SORUNLARIYLA İLİŞKİLİ
Kronik yalnızlığın uzun süreli stresle bağlantılı olduğunu belirten Peres, bağışıklık sistemi üzerindeki olumsuz etkilerin vücutta iltihaplanmayı tetikleyebileceğini ifade etti.
Yalnızlığın fiziksel aktivitenin azalması ve sağlıksız beslenme alışkanlıklarıyla da ilişkili olabileceğini aktaran Peres, bu durumların demans açısından risk faktörü olan kalp-damar hastalıkları ve diyabetle bağlantılı olduğunu söyledi.
SOSYAL BAĞLARIN ÖNEMİNE DİKKAT ÇEKİLDİ
Araştırmanın başyazarı Yvanna Simon, yaşlı bireylerin sosyal durumlarının değerlendirilmesinde yalnızca birlikte yaşadıkları kişilere bakılmasının yeterli olmadığını belirtti.


















